Granfondo Schleck door de ogen van Eric Dollez

Na enkele weken loop- en zwemtrainingen toch nog 1 Granfondo alvorens het triathlon verhaal officieel te starten, de Schleck Granfondo.

‘S morgens sta ik aan de start met gemengde gevoelens, de benen voelen niet zo fris en ikzelf ook al niet door heel de week al te weinig gerust te hebben.

Geen stress, straks hoor ik een startschot en valt alles weer in zijn plooi.

De eerste 23km gaan moeizamer dan de vorige Granfondo wedstrijden, kan gebeuren, er komt 10km vlakke weg aan langs de Moezel, daar komen de frisse benen wel terug.

De eerst volgende hellingen merk ik dat er toch minder poeier in de benen zit dan de voorbije maand. Niet veel later voel ik dat er te diep moet gegaan worden om de kop van mijn agegroup te volgen. Even temporiseren en proberen een goed gevoel terug te krijgen. Hier kom ik 2 teamgenoten tegen Mathias en Robin. We overleggen een beetje, peilen naar elkaars benen en doen verder. Iets later springt Mathias mee wanneer het scheurt en ik moet passen. Door het reeds mooie voorjaar neem ik vrede met de gang van zaken en besluit ik te luisteren naar mijn lichaam.

Aha 110km ver en daar staat onze bevoorrading, telkens content Elke te zien staan met massa’s drinken en de aanmoediging om er voor te gaan. De drinkebus raakt snel leeg maar er komt toch weer iets meer kracht in de benen. De laatste 20km merk ik dat de mensen rondom mij hetzelfde niveau hebben en we kunnen weer koersen zoals we dat leuk vinden.

Even houden we nog onze adem in als er iemand zijn voortube springt met een valpartij als gevolg. Hoge temperaturen, carbon wielen en lang blijven remmen, dan is een ongeluk nooit ver weg.

Vanaf daar recht naar de finish. Met verfrissende drank en lekker eten en rust in gedachten racen we naar de meet. 10e plaats in mijn agegroup was het hoogst haalbare, toch tevreden met het resultaat.

Een weekje actieve rust en dan uitkijken naar men eerste triathlon samen met Innerme.